در امامت امام عصر ( ع ) بخش 77 و اى محمد اى فرزندم - كه اميدوارم خداى آنچه را كه او را از تو خشنود مىگرداند در دلت اندازد - بدان كه غيبت مولاى ما حضرت ( مهدى ) كه دوست و دشمن را شگفتزده كرده است ، خود دليلى بر امامت آن بزرگوار و امامت نياكان پاك او - كه درود خداى بر آنان باد - مىباشد . چه اگر به كتابهايى مانند كتاب « غيبت » كه شيعيانى از قبيل « ابن بابويه » و « نعمانى » نوشته‌اند ، و كتاب « الشفاء الجلاله » و كتاب « ابو نعيم حافظ » كه در اخبار مهدى و چگونگىهاى وى و حقيقت ثبوت در خروج و ظهور اوست ، و به كتابهايى كه در كتاب « طرايف » به آن اشارت كرده‌ام ، مراجعه كنى بينى كه همه يا بيشتر آنان پيش از تولَّد آن حضرت ( ع ) مراجعه كنى بينى كه همه يا بيشتر آنان پيش از تولَّد آن حضرت ( ع ) خبر داده‌اند كه او غيبت خواهد كرد ، غيبتى چندان دراز كه بعضى از معتقدان به امامت آن بزرگوار ( ع ) از عقيدهء خود باز گردند و منكر امامت او شوند . پس اگر آن بزرگوار به غيبتى چنين دراز مدت ، دست نمىزد امامت او و نياكان پاكيزه اش مورد طعنه قرار مىگرفت . بنا بر اين غيبت او دليل بر حقّانيت پيشوايان - كه درود خداى بر آنان باد - و صحّت امامت و غيبت آن امام و حجتى عليه مخالفان او خواهد بود . افزون بر اين ، بيايد دانست كه غيبت آن حضرت از آنان كه شرف ديدار او نصيبشان نمىشود از آن روست